“Fabrike” u kojima se radilo dan i noć budzašto – obućari Beograda

U Beogradu 1936. godine obućarski zanat bio je sezonski i teško plaćen posao koji se uglavnom obavljao pred velike praznike. Obućari su radili u malim, skučenim prostorijama često u kućama i suterenima bez osnovnih uslova za rad. Poslodavci su ih angažovali samo na kratko vreme i potom otpuštali kako bi izbegli troškove i poreze. Radilo se po ceo dan bez jasnog radnog vremena i uz minimalnu zaradu. Mnogi majstori su zbog takvih uslova napuštali zanat ili odlazili iz grada u potrazi za poslom. Pojava industrijske obuće dodatno je ugrozila opstanak zanatskih radionica. Tokom rata zanat ponovo dobija na značaju zbog nestašice obuće i zatvaranja fabrika.