Najgori život Beograda bio je u močvarnom Makišu

Makiš je u periodu između dva rata važio za jedno od najtežih mesta za život u Beogradu. Naselje se razvijalo uz Savu i naseljavale su ga uglavnom siromašne porodice koje nisu imale druge mogućnosti stanovanja. Kuće su bile improvizovane udžerice sa zemljanim podovima i lošim higijenskim uslovima. Područje je često plavilo, a voda i blato su se zadržavali mesecima tokom godine. Godine 1940. gradske vlasti su uklonile naselje i porušile veliki broj kuća, a stanovnici su preseljeni u druge delove grada i unutrašnjost. Nakon toga prostor Makiša je postepeno korišćen za potrebe vodosnabdevanja Beograda, dok se manji broj ljudi kasnije ponovo naseljavao.