Beograđani protiv američkog “poklona”: buna zbog zvuka na filmskom platnu

Godine 1928. u beogradskoj štampi pojavljuju se oštre reakcije na dolazak zvučnog filma iz Amerike. Deo javnosti smatrao je da će “film koji govori” uništiti vrednosti nemog filma i kinematografije. Kritike su bile usmerene i na nejasnoće oko jezika kojim bi glumci govorili na platnu. Zvučni film se opisivao kao pretnja pozorištu i umetnosti uopšte. U javnosti su se vodile rasprave o njegovoj umetničkoj vrednosti i budućnosti. Uprkos otporu, tehnologija se ubrzo širi i prihvata i u domaćoj kinematografiji. Prvi zvučni filmovi u Jugoslaviji nastaju početkom 1930-ih godina. Promena označava kraj ere nemog filma.