Cepanica kao ulaznica u kafanu – život na kraju rata

Nakon oslobođenja Beograda u oktobru 1944. godine, život u gradu se postepeno vraćao u normalu uprkos ratnim uslovima i nestašicama. Kafane su ponovo počele da rade, ali su se suočavale sa nedostatkom hrane i ogreva. Građani su pozivani da doniraju drva i ugalj kako bi se prostorije mogle zagrejati. U javnim apelima tražilo se da svako donira makar jednu cepanicu ili manju količinu uglja. Uvedene su i stroge mere raspodele hrane preko potrošačkih knjižica sa ograničenim količinama osnovnih namirnica. Uprkos oskudici, zabeleženi su primeri solidarnosti stanovništva prema vojnicima i postradalim krajevima.