Kad su za gradski prevoz služile rečne “lađe”

Rečni prevoz bio je jedan od najvažnijih vidova javnog saobraćaja u Beogradu tokom prve polovine 20. veka. Brodovi su svakodnevno povezivali Beograd sa Zemunom, Pančevom, Obrenovcem i drugim naseljima uz Savu i Dunav. Nakon Drugog svetskog rata ograničen broj mostova dodatno je povećao značaj putničkih linija preko reka. Izgradnjom mosta Bratstva i jedinstva 1956. godine uspostavljena je brža drumska veza između starog i novog dela grada. Rečni saobraćaj je nastavio da funkcioniše još neko vreme, uprkos tragediji broda „Niš“ iz 1952. godine. Razvoj putne infrastrukture i autobuskog prevoza postepeno je potisnuo nekada dominantan prevoz putnika brodovima.